دوره 15، شماره 4 - ( 11-1404 )
جلد 15 شماره 4 صفحات 262-259 |
برگشت به فهرست نسخه ها
مؤسسۀ مطالعات تاریخ پزشکی، طب ایرانی و مکمل، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. & گروه طب سنتی، دانشکدۀ طب ایرانی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران. ، ghods.r@iums.ac.ir
چکیده: (275 مشاهده)
در سالهای اخیر، طبهای سنتی، مکمل و تلفیقی بهعنوان بخشی مهم از پاسخ نظامهای سلامت به چالشهایی نظیر افزایش بار بیماریهای غیرواگیر، نابرابری در دسترسی به خدمات سلامت و نیاز به رویکردهای کلنگر، مورد توجه فزاینده قرار گرفتهاند. در همین زمینه، سازمان بهداشت جهانی با هدف تقویت سیاستگذاری مبتنیبر شواهد و ارتقای ایمنی و اثربخشی این حوزه، دومین نشست جهانی طب سنتی را در دسامبر ۲۰۲۵ در دهلی نو، هند برگزار کرد؛ اجلاسی که با مشارکت نمایندگان بیش از ۱۰۰ کشور، بهعنوان یکی از مهمترین رویدادهای بینالمللی در این حوزه شناخته میشود. این گزارش با رویکردی توصیفی–تحلیلی به بررسی چهارچوب کلی و محورهای اصلی اجلاس، مهمترین دستاوردهای علمی، فناورانه و نهادی، بیانیۀ دهلی ۲۰۲۵ و جایگاه جمهوری اسلامی ایران در چهارچوب رویکردهای نوین سازمان جهانی بهداشت میپردازد. تمرکز اجلاس بر گذار از رویکردهای توصیفی بهسمت سیاستگذاری شواهدمحور، توسعۀ پژوهشهای استاندارد، ادغام ایمن و پاسخگوی طبهای سنتی در نظامهای سلامت و تقویت سازوکارهای حکمرانی و پاسخگویی بود. درمجموع، دومین نشست جهانی طب سنتی سازمان جهانی بهداشت را میتوان نقطهعطفی در بلوغ گفتمان جهانی این حوزه دانست که با تأکید بر حفاظت از دانش بومی، نوآوری، استانداردسازی دادهها و تعهدات بینالمللی، مسیر دهۀ آیندۀ ادغام مؤثر و شواهدمحورِ طبهای سنتی و مکمل در نظامهای سلامت را ترسیم میکند.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |