مقدمه: دیابت نوع ۱ (T1D) از طریق اختلال در سیگنالینگ انسولین هیپوکامپ، موجب عوارض سیستم عصبی مرکزی می‌شود. این پژوهش آثار درمانی تمرین استقامتی (Ex) و عصاره گزنه (Ud) را در نشانگرهای مسیر انسولین هیپوکامپ در موش‌های دیابتی بررسی کرد.
روش کار: ۵۶ موش صحرایی نر ویستار به هشت گروه (۷n=) تقسیم شدند: کنترل سالم (H-C)، تمرین سالم (H-Ex)، گزنه سالم (H-Ud)، ترکیبی سالم (H-Ex-Ud)، کنترل دیابتی (D-C)، تمرین دیابتی (D-Ex)، گزنه دیابتی(D-Ud)  و ترکیبی دیابتی(D-Ex-Ud) . دیابت با استرپتوزوتوسین (45 mg/kg) القا شد. طی شش هفته، گروه‌های Ex برنامه دویدن روی نوارگردان با شدت متوسط (پنج روز/هفته) و گروه‌های Ud عصاره هیدروالکلی (50 mg/kg/day) را به‌صورت گاواژ دریافت کردند.
یافته‌ها: پس از القای دیابت، سطح گلوکز در گروه‌های دیابتی به‌طور چشمگیری افزایش داشت. مداخلات درمانی (UdوEx) آثار مثبت داشتند: گروه D-Ex-Ud سریع‌ترین بهبود گلیسمی را در هفته دوم داشت (۰۲/۰p=) و کاهش قند خون تا هفته آخر ادامه داشت. بررسی‌های وسترن بلات کاهش پروتئین‌های انسولین و GLUT4 را در هیپوکامپ دیابتی نشان داد. مونوتراپی‌ها (UdوEx) به‌ترتیب بیان انسولین (۰۳/۰p=) و GLUT4 (۰۰۱/۰p=) را افزایش دادند، درحالی‌که درمان ترکیبی (D-Ex-Ud) هر دو نشانگر را هم‌زمان و سینرژیک را بهبود بخشید (۰۰۱/۰p=).
نتیجه‌گیری: شش هفته تمرین استقامتی و عصاره گزنه کنترل گلیسمی و بیان انسولینGLUT4/، با برتری آثار مداخله ترکیبی، هیپوکامپ را در موش‌های دیابتی بازیابی می‌کند. این رویکرد دوگانه راهکار غیردارویی امیدوارکنندهای برای کاهش نوروپاتی دیابتی است.